Fimmtán systur í Réttarholti
Skoska helgin er liðin. Vináttuheimsókn skoskrar alþýðu setti svip á bæinn og næturlífið og ég var í slátri sem er líka mjög skosk iðja. Fór á miðbæjardjammið á laugardagskvöldi og þar var allt fullt af Skotum og ýmsu öðru fólki. Fór á Næstabar og hitti m.a. Sibbu, Guðrúnu Ögmunds og Þóru Kristínu sem hélt garðveisluna um Jónsmessuna.
Á sunnudaginn fórum við í barnaafmæli, leiðin lá fyrst í Smáralind að kaupa afmælisgjafir, þar voru trúðar og þar var dans.Fórum svo í afmæli systranna á Eggertsgötu, þar var amma þeirra en hún er ein af systrunum fimmtán úr Réttarholti í Sogamýrinni í Reykjavík. Hún ólst upp í sveit þar sem nú er miðsvæðis í Reykjavík, Sigrún mamma hennar var frá Bíldudal úr sjómannafjölskyldu sem var líka með kindur eins og allir í plássinu, hún kynntist ungum manni sem kom í plássið til að leggja rafmagn. Þau fluttu suður og settu upp hænsnabú við þéttbýlið, það var fyrsta hænsabúið á Íslandi og fyrsta útungunarvélin kom þangað. Eignuðust fimmtán dætur og sú dóttir sem var í afmælinu giftist loftskeytamanni, fluttist á Lóransstöðina á Gufuskálum en þar töluverð byggð og börnin ólust þar upp. Fjölskyldan fluttist svo suður og var líka um tíma í Ísrael og Pakistan.
Svo var ekki þörf lengur fyrir loftskeytamenn, hún missti manninn sinn og börnin hafa farið víða um lönd. Ein dóttirin kynntist hollenskum pilti á Irkinu fyrir mörgum árum og fluttist út og bjó þar þangað til hún lést í hitteðfyrra. Einn sonur býr í Tælandi og vinnur núna eitthvað í sambandi við símaloftnet. Einn sonur býr í Danmörku og stundar nú skóla þar og vonast til að fá vinnu hjá meðferðarstofnun eftir einhvern tíma en til þess þarf hann að hafa verið þurr í minnst eitt ár. Ein dóttir bjó í Danmörku í mörg ár, giftist og átti börn þar en flutti svo til Íslands. Yngsti sonurinn fannst vegalaus í Bretlandi nýlega en hún hafði þá ekki heyrt af honum í marga mánuði. Hún kom honum á Vog og vonar að hann haldist þar í einhverja daga. Saga fjölskyldunnar segir íslenska tæknisögu seinustu áratuga og kannski skýra tæknibreytingar og alþjóðavæðing og umskiptin út sveit í borg og úr borg út í heim og það rótleysi og uppflosnun sem því hefur fylgt þessi beisku örlög.
Allar systurnar frá Réttarholti hafa myndina frægu af mömmu sinni í eldhúsinu hjá sér. Reyndar rak eitt barnabarnið um tíma kaffistofu í Ísafoldarprentsmiðjunni gömlu sem hét Amma í Réttarholti og myndin var þar yfir dyrum. Systurnar sem héldu afmæli í gær á Eggertsgötunni eru barnabarnabörn hennar og aldar upp í Reykjavík en þær flytja vonandi að ári upp í norðlenska sveit og alast þar upp.
Á sunnudagskvöldið horfum við á nýja kvikmynd um Sigurð Guðmundsson listmálara. Man mest eftir listaverki sem hann gerði fyrir held ég Málmey. Það var þannig að hann tók grjóthnullunga úr fjörunni og raðaði upp á nýtt, sendi suma til Kína þar sem þeir voru pússaðir og slípaðir. Svona koma þeir aftur í fjöruna svona forframaðir og gjáfægðir. Útleggingin var að allir hlutir eru fagrir í eðli sínu eða það er ekkert til sem heitir fegurð. Eða til að fegurð hluta komi í ljós þá þurfi einhver að elska þá.