Grýluannáll 2003

Er búin að uppfæra jólavefinn minn fyrir árið 2003. Samdi líka Grýluannál ársins, kannski bæti ég einhverju við ef ég finn meira efni eða hef tíma. Í dag er líka árlegur Grýludagur og ég er á leiðinni í jólahangikjöt.

Tæki til að afrita heiminn

Var að róta í draslinu heima hjá mér í dag. Er búin að gefast upp við að kalla slíka iðju tiltekt... en þetta alla vega byrjaði með þannig ásetningi. Eins og venjulega fann ég fullt af áhugaverðu dóti sem ég fór að spá í .... val alveg búin að gleyma sumum af þessum vélum og tækjum sem ég hef fengið mér og nota aldrei. Reyndi aðeins aftur við þetta digital hljóðupptökutæki sem ég hef aldrei fengið til að virka. Mundi svo eftir að ég á tvo skanna sem ég hef aldrei notað... Þetta er undarlegt... er þetta ekki einhvers konar árátta?? ... að vera alltaf að reyna að afrita heiminn og sanka að sér tækjum til þess. Trúa á tæknina og halda að hún muni virka... en hún virkar bara ekki...

Saumavél

Á enga. En þetta hefur gerst í tæknimálum undanfarið. Ég fór fyrir nokkrum dögum á örnámskeið í notkun prentara-ljósritunarvélar sem er komin í Kennó, svakasniðug græja, prentar bæklinga út beint úr tölvu, prentar báðum megin og heftir líka. Uppgötvaði að ég hef ekki dreift neinu efni á pappír í kennslunni þetta misseri og prenta sjálf voða lítið út. Er búin að vera að föndra og gera tilraunir með alls konar bæklinga síðan á námskeiðinu. Stefni á kombakk í pappír á næsta ári.

Keypti mér nýjan GSM síma í fyrradag, féll fyrir vodafone jólatilboðinu, þessi nýji er með vasaljósi, útvarpi, myndavél og litaskjá og svo fylgdi með eitthvað föndurkitt til að breyta um útlit. Alls konar nýjir fídusar. Þetta er GSM sími númer þrjú í minni eigu.

En mig langar í saumavél. Mér finnst saumavélaspor og útsaumsspor flott - sérstaklega ef það er eins og einhver slóð eða leið og er ekki beint.... Mig langar að prófa að sauma í pappír... sauma bækur...

Ég og hin hundrað skáldin

Það er dáldið góð tilfinning að eiga sitt ritverk í jólabókaflóðinu. Ég er þegar búin að fara í tvö útgáfuteiti út af jólabókum af því ég þekki höfundana vel og það voru sko engin smáverk þar - ég fór til Emblu og Ingós höfunda Blóðregns sem er teiknimyndasaga byggð á Njálu og ég fór líka í boð daginn sem fyrsta bók bróður míns um skáldjöfurinn mikla kom út. Hvort tveggja er þetta byrjanir á miklum sagnaflokkum - nýr kveðandi og ný sjónarhorn um það íslenskast af öllu - um Njálu og Nóbelskáldið. Óska þessum höfundum til hamingju með ritverkin og megi hróður þeirra vaxa með hverju riti!

Verst að ég missti af mínu eigin útgáfuteiti. Hmmm.... kannski var ég ekki boðin?? En ég sé mér til mikillar gleði að búið er að gefa út ljóðabókina Hundrað og 1 ljóð og það var haldið útgáfusamkvæmi 27. nóvember. Ég er ansi stolt að eiga eitt ljóð í þeirri bók og hér eftir fer ég fram á að fólk tali um mig sem Skáldið. Það hefur aldrei verið sett samasem merki milli magns og gæða í ljóðagerð og maður getur alveg verið skáld þó eftir mann hafi bara birst á prenti eitt ljóð.

Svo er þetta eina prentaða ljóð mitt líka galdraljóð. Alla vega fyrir mig. Það breytir um merkingu með aldrinum... eða kannski var merkingin alltaf þarna... kannski var einhver fyrirboði í ljóðinu. En þetta ljóð er nokkurra ára gamalt, það var fyrsta ljóðið sem ég skilaði inn í fyrsta tímanum á ritlistarnámskeiði hjá Nirði P. Njarðvík. Ég man að hann var ósáttur við orðalagið "tifaði á strengjasteypunni" en ég hef ekki fengið mig til að taka það út. Því ef það orðalag er ekki þá skynja ég ekki tímasprengjuna í ljóðinu. Það er mikilvægt... ég sá alltaf fyrir mér tikkandi tímasprengju í þessu ljóði. Þetta ljóð er með alvöru fyrirmynd. Það er á yfirborðinu um strák sem ég frétti af upp í Flétturima sem kveikti í öllu sem hann náði í. Það er líka um Rimahverfið sem á þeim tíma var kallað Rimlahverfið og stöðvaðist snögglega í byggingu þegar góðærið stöðvaðist og hálfbyggðar blokkirnar stóðu auðar árum saman og byrjuðu að líktust rústum en höfðu samt aldrei verið hýbýli mannanna. Einu blokkirnar sem voru kláraðar á tímabili voru félagslegt húsnæði og þeir sem bjuggu þarna milli nýbyggingarrústanna voru mestmegnis fátækt fólk sem bjó þarna af neyð af því það gat ekki fengið húsnæði annars staðar.

Það er í ljóðinu vísun í ljóð Davíðs Stefánssonar um konuna sem kyndi ofninn hans.
Ég birti þetta ljóð aftur 1. maí. Þá breyttist það í baráttuljóð og ljóð um kvenfrelsi.

Hvíta gullið

Ég hef bara farið á einn stað í Mexíkó. Það er í landamæraborgina Ciudad Juarez og þar var ég bara í tvo daga. Ég hefði viljað vera þar lengur og rölta um hlíðar sem einu sinni voru beitarlönd fyrir stórar nautgripahjarðir. Hlíðar sem voru þaktar kofum og hreysum, þetta voru íbúahverfi í þessari borg en þarna var ekkert rafmagn og ekkert vatn, ég held að vatnið hafi komið í vatnsbílum. Vegarslóðar liðuðust um hlíðarnar eins og kimar í völundarhúsi, það voru engar vegamerkingar, engin merki um áhrif frá miðstýrðu borgarskipulagi, þessi byggð virtist reist utan við lög og rétt.

Ég hef oft komið í slömm í erlendum borgum þó sjaldan hafi þau verið fátæklegri. En þetta hverfi hreif mig - mér fannst hreysin vera dulbúnar hallir og það var eitthvað við landslagið - andstæður og fegurð - það var útsýni yfir Rio Grande ána og og yfir í Texas þar sem stjarnan stóra blikar öll kvöld. Þessi stjarna hefur logað frá 1940 og þekur heila fjallshlíð, hún var fyrst vörumerki rafveitunnar í El Placo en er núna orðið tákn borgarinnar og síðustu árin hefur hún blikað á hverju kvöldi, ekki bara um jólaleytið. En séð frá fátækrabyggðum í hlíðum Ciudad Juarez er stjarnan vonarstjarna. Eða villuljós.

Sitt hvorum megin við ána Río Grande standa borgirnar El Plaso og Ciudad Juarez. Önnur er í USA og hin er í Mexíkó. Ég veit ekki við hverju ég hafði búist þegar við fórum yfir ána. Alla vega ekki þessu. Ekki svona örtröð, svona óendanlegri bílalest, bílarnir voru líka skrýtnir, margir ævagamlir og illa útlítandi, svona eins og skröltandi brotajárnshaugar. Og svo margir bílarnir voru fullir af fólki. Réttara sagt fullir af karlmönnum í vinnugöllum. Einhvers konar farandverkamenn á leið til USA. Svo voru öll uppljómuðu vegaskiltin sem blöstu við þegar komið var yfir í Mexíkó. Mörg voru að auglýsa lyf og pillur það stóð alla vega víðast hvar Drugstore.

Svo síðdegis fylltust göturnar af verksmiðjustarfsfólki á heimleið. Mér sýndist það vera mest ungar stúlkur og ég tók eftir að þær voru í einföldum klæðnaði en með litskrúðug hárskraut og eyrnalokka og hálsfestar. Á mörgum gatnamótum í Ciudad Juarez voru Indjánar stundum voru það konur með fléttu á baki og barnahóp í togi sem fetuðu milli bílanna með tusku undna í vatni og buðust til að þurrka af framrúðunni fyrir smáaura. Ég skil ekki alveg hver er kallaður indjáni og hver ekki á þessum slóðum, ég held helst að þeir sem eru fátækir og nýkomnir úr sveitinni á mölina séu kallaðir indjánar. Þeir sem hafa staðfest sig í borginni og klæða sig og klippa hár sitt að sið borgarbúa eru ekki indjánar.

Það er einhver gullgrafarablær yfir Ciudad Juarez. Það sogast fólk að þessari borg og þessum landamærum í leit að betri framtíð og auðteknum gróða. En það er ekki málmurinn gull og þar er ekki jarðefnið olía sem er verðmætin og varningurinn. Þarna er hlið inn í vestrænt neyslusamfélag og skiptimyntin er vinna verkafólks. En í landamæraborginni Ciudad Juarez og dauðalínan. Það var grein um ástandið í Ciudad Juarez í Morgunblaðinu í dag. Þar hafa 263 konur verið myrtar frá því í janúar 1993.

Ég vona að þessi grein í Morgunblaðinu sé merki um að augu heimsins muni einhvern tíma opnast fyrir ástandinu í gullgrafarabæjum nútímans eins og Ciudad Juarez. Ég vona að fólk átti sig á að mannfallið og aftökurnar eru ekki mestar í skotbardögum þar sem bófagengi og góðu kúrekarnir plaffa hvern annan niður. Í þessari landamæraborg eru konur kyrktar og limlestar í svo stórum stíl að borgin hefur verið nefnd Ciudad Juarez: The Serial Killer´s Playground eða leikvangur raðmorðingja. Það er gífurlega víðfeðm leit að morðingjanum og löggæslumenn í borginni eru ásakaðir um spillingu og vanhæfni. En kannski er morðinginn ekki einn maður heldur margir og kannski eru morðin afleiðing af ástandi og spennu og viðhorfum á þessum stað. Um ástandið má lesa í þessari grein:
NPR : Curruption at the Gates (September, 2002).

Femínistaumræða í útlöndum og á Netinu

Á fimmtudagsmorgni hringdi í mig Siri Lindstad sem er norsk frílans fjölmiðlakona. Þetta var símaviðtal því hún ætlar að skrifa grein í norskt tímarit um Femínistafélagið. Hún bendi mér á að það hefði komið viðtal við Rósu um félagið í Kilden. Mér sýnist það sé töluverður áhugi meðal femínista á Norðurlöndum að fylgjast með Femínistafélaginu, það eru alltaf að koma bréf og erindi erlendis frá. Ég verð að bæta meiri upplýsingum við ensku síðuna, mér sýnist að allir sem hafa samband séu þegar búnir að stúdera allt sem þar stendur. Það er búin að vera mikil umræða seinustu daga á femínistapóstlistanum um vændi, um auglýsingar og um heimsfréttirnar. Siri sagði mér að hún væri áskrifandi að listanum. Gaman að heyra hvað margir erlendis eru á listanum.

En það er femínisk umræða víða. Ég hef t.d. startað tveimur umræðum á málverjavefnum, einni um hve ónákvæmir lögfræðingar geta verið (útlegging á grein Andra Óttarssonar á deiglunni) og einni um siðfræði og vændi. Senni umræðan er búin að vera ansi lífleg, það voru 163 svör komin og næstum tvö þúsund flettingar. Svo reyni ég að fylgjast með netumræðunni á femínistaspjallinu.

Meðlíðan

Ég var á femínista-hitti upp á lofti á Sólón í gærkvöldi. Þetta eru óformlegar samkomur sem eru alltaf fyrsta þriðjudagskvöld í hverjum mánuði. Fínt að fá sér eitt rauðvínsglas eða bjór og hitta hugsjónafólk og reyndar líka fínt að hitta þarna þá sem eru tortryggnir í garð femínista. Það er svo lítið púður í því að vera bara innan um þá sem eru manni sammála. Halla var fyrst með flott innlegg og síðan voru heitar umræður við borðin. Ég sat hjá nokkrum strákum sem voru sumir mjög skeptískir á femínistafélagið, hvort þetta væri ekki félag sem væri bara að berjast fyrir sérréttindum kvenna, hvort þetta væri ekki fáránlegt nafn á félagið að kenna það við eitthvað kvenlegt o.s.frv.... við fengjum ekki fólk inn í félagið með svona áherslu.... Ég skil ekki hvað eru margir sem standa utan félagsins sem vilja breyta félaginu og meira segja ganga svo langt í byrjun áður en þeir hafa kynnt sér fyrir hvað félagið stendur að þeir vilja breyta nafni félagsins. Af hverju ættum við að breyta nafni félagsins t.d. í Líonsklúbburinn Kiddi bara til að þóknast einhverjum???? Af hverju ættum við líka að breyta áherslum sem sýnilegt er að virka þrælvel til að þóknast einhverjum sem tja... virðist vera mest umhugað um að félagið virki ekki... Þetta er aktívistafélag og það er markmiðið að ná fram breytingum. Á friðsamlegan hátt og með rökum og málefnalegri baráttu og með því að fara að lögum. En við ræddum líka í gær hvað er erfitt að vera alltaf málaður út í horn... hvað er erfitt að vera alltaf gerðar upp skoðanir og viðhorf og það sé reynt að draga upp þá mynd af femínistum að þetta sé fólk sem er urgandi fullt af hatri og beiskju og pirringi ... dæmi er um þegar í kastljósþætti þar sem tveir málefnalegir femínistar mættu til að tjá skoðanir sínar (takk RÚV fyrir að leyfa okkur að koma og segja eitthvað... ég er alla vega þakklát fyrir það!!) þá hóf fréttamaðurinn orðræðu sína með: "Af hverju eru þið svona pirraðar???". Hver var pirraður? Af hverju heitir það að vera pirraður að heimta að það sé hlustað á fólk sem vinnur að mannréttindum og vill benda á gróf mannréttindabrot.

En í gær þá sagði ég við viðmælendur mína (strákana) að ég dáðist að fólki sem léti sig mannréttindi varða svo mikið að það berðist fyrir mannréttindum hópa sem það tilheyrði ekki sjálft eða hefði tilheyrt eða hefði hag af að berjast fyrir. Ég sagði að það væri prófsteinn á hversu mikið fólk ynni mannréttindum og ég sagði að ég ætlaði að nota það sem prófstein á sjálfa mig. Og það er alveg satt, ég ætla að ganga í eitthvað félag eða vinna að einhverjum mannréttindamálum þar sem ég hef engra hagsmuna að gæta en þar sem mér finnst brýnt að eitthvað gerist. Ég fór að hugleiða hvaða félag það ætti að vera eða hvaða fólk er niðurkýldast í samfélaginu.... er ekki alveg búin að sjá það út en það eru hópar eins og fangar og fíklar. Líka fólk sem er mikið fatlað. En mér finnst flott að hafa einhvers konar meðlíðan með öðrum - ekki svona halldór-laxness meðlíðan heldur líka meðlíðan sem felst í því að vilja gera eitthvað í málunum. Ekki bara horfa.

Stuttmyndir

Ég er búin að vera að gera helling af örstuttum vídeóklippum til að setja á vefinn. Gæðin eru svo sem ekkert góð þegar búið er minnka myndina fyrir vefinn en þetta er sniðugt og sennilega það sem koma skal. Held að blómatími svona vefstuttmynda fari brátt að renna upp - alla vega finnst mér þetta ansi sniðugt, að geta klippt myndina í Movie Maker 2 og dælt henni á vefinn. Forsetinn kom í heimsókn í Listgreinahús KHÍ í dag og ég náttúrulega bjó til videóklipp um það. Svo fór ég síðdegis á fyrirlestur um sænskt háskólasjónvarp. Mér finnst reyndar það megi alveg sleppa svona kapalkerfisdreifingu og dreifa efni bara á stafrænu formi - ekki með neina ákveðna útsendingartíma.

Sátt
Var að koma heim af djamminu. Femínistavikan endaði með Kvennabandaballi á Vídalín og þar var tryllt stuð. Tónleikar þar sem fullt af kvennaböndum og tónlistarfólki tróð upp - þar voru Dúkkulísurnar og Heimilistónar og hluti af Rokkslæðunum, Stella Hauks og Lísa Páls og Rósa Guðmunds. Reyndar er þetta sama Rósa og var hér á árum áður skemmtanastjóri á Spotlight - núna er hún orðinn alvarlegur tónlistarmaður sem treður upp á femínistaböllum með eigin lög. Femínistavikan búin að var meiri háttar flott og þetta var góður endir áðan. Er að hugsa um hvað það eru margir listamenn og aðrir sem gáfu vinnu sína til að viðburðir femínistavikunnar gætu fyrir fram - gott að vita að það er til svona mikið af hugsjónafólki í heiminum.

Það verður ágætt að gera smáhlé á þessum aktivísma, ég er búin að senda fréttabréf út á hverjum degi alla vikuna og það fer til 900 manns. Hef líka reynd að uppfæra femínistavefinn með myndum og upplýsingum um femínistavikuna. Ég hef verið að prófa að setja inn svona videóklipp og hljóðskrár.

Femínistavikan stendur kannski mörg ár...

Ég var að skoða gamalt blogg hjá mér, það var frá því í mars í ár. Það stendur að þetta stefni í femíniska viku í lífi mínu - það var vikuna sem ég fór á uppákomu hjá Bríetum, afmælisfagnað Kvennalistans sáluga og stofnfund Femínistafélagsins. Allt í sömu vikunni. Svo hélt ég að þessu femíniska tímabili í lífi mínu væri þar með lokið. Punktur. En það gerðist ekki. Eiginlega hefur þetta bara magnast upp.... Ég veit ekki alveg af hverju. Einfaldasta skýringin væri að það hefði verið svo mikil þörf, kvenfyrirlitningin og klámvæðingin hefði verið í hámarki og þöggun kvenna átakanleg. En ég held að það sé ekki bara það... ég held að það hafi verið einhver knýjandi innri þörf að einhverjum nýjum viðmiðum og eitthvað tómarúm og dapurleiki yfir ástandinu í samfélaginu bæði á Íslandi og í heiminum fyrir utan.

Draumar um vatn

Kristín sagði við mig í morgun að hana hefði dreymt að hún væri að vaða út í sjó með systur sinni. Hún var áhyggjufull, sagði að draumar um vatn boðuðu veikindi. Ég veit ekki hvaðan hún hefur svona draumaráðningar, kannski úr svona draumakverum en mér hafa alltaf þótt þau kver skrýtin. En ég tek samt mikið mark á draumum, held að í þeim séu oft einhvers konar persónulegar vitranir, eitthvað sem býr innra með manni leitar inn í drauminn eða einhver boð frá umhverfinu sem maður skynjar og getur ekki endilega ráðið í koma fram í draumum. En ég efast um að dulmálslyklar til að ráða drauma séu svo einfaldir að þeir komi fram í draumaráðningarkverum. Annars dreymdi mig mjög undarlega eina nóttina þegar ég fór til Skagafjarðar í brúðkaupið í september. Mig dreymdi að ég væri einhvers konar vísindamaður og ég var að ræða um einhverja vísindauppgötvun sem að mér fannst vera fólgin í því að sýna fram á að einhvers konar örverugróður- sveppagróður hefði samband hvert við annað. Ég var að ræða um að sýnt hefði verið fram á að svona sveppakólóníur - eða einhvers konar örverusamlífi sem myndar stórar heildir - gæfi frá sér boð um hvert rakastigið væri á ákveðnum stað og að þessi boð væru numin af einhverri annarri kólóníu einhvers staðar annars staðar. Það var eihver tilraun sem ég var að útskýra. Mig minnir að ég hafi verið að tala eitthvað um ísótópa (fletti því seinna upp á netinu, kannski var það þetta?) eða einhvers konar ísótópamælingar í þessum draumi, einhver orð sem ég skil ekkert í og nota aldrei.

Lýðræði og þjóðþing á Netinu

Ég hef mest tjáð mig síðustu vikurnar á Netinu á ýmsum spjallkerfum, aðallega þremur en eitt af þeim er malefnin.com. Það er gaman að fylgjast með hvernig þjóðmálaumræða flyst inn á Netið og spá í hvort hún komi til með að hafa áhrif - bæði áhrif inn í fjölmiðla og áhrif beint á almenning. Mér fannst umræðan um nafnlausa uppreisn vera góð og margir punktar þar komu fram sem vöktu mig til umhugsunar um lýðræði og réttlæti. Á sama tíma og það er að vaxa upp málefnavettvangur á Netinu þá eru í gangi hjá nokkrum pólitískum ungliðahreyfingum einhvers konar kosningar sem eru í meira lagi vafasamar sem túlkun á vilja félagsmanna - kosningar sem sýna okkur að lýðræði er ekki fólgin í kosningu og smölun og atkvæðaveiðum rétt fyrir kosningar. Kosningar er vissulega einn liður í lýðræði og einn farvegur fyrir óbreytta félagsmenn eða almenning til að hafa áhrif. En það eru aðrar aðferðir miklu árangursríkari og miklu gæfulegri til að hlustað sé á alla. Kosningar eru bara einn þáttur í lýðræði - það er alveg eins mikilvægt að umræðan sé lýðræðislegt og þeir sem áhuga eða hagsmuni hafi tækifæri til að taka þátt í umræðunni - ekki bara eftir að ákvörðun er tekin - ekki bara sem neytendur heldur einnig til að móta samfélagið.

Ég veit að mörgu fjölmiðlafólki ofbýður umræðan á Netinu og kannski ekki nema eðlilegt því á fjölmiðlum starfa margir sem árum og áratugum saman hafa unnið við fjölmiðla þar sem það þarf að aga mál sitt og hugsa um hvaða áhrif hvert orð hefur og ekki sé vegið að einhverjum ákveðnum hópum. Það sem hefur líka gerst er að umræðan á netmiðlum svo sem malefnin.com hafa verið sérlega óvægilegt einmitt í garð fjölmiðla og þekks fjölmiðlafólks og reyndar svo að ákveðinn hluti af umræðunni var tekinn út eftir mikinn þrýsting. Reyndar velti ég fyrir mér hvort umræðan á málverjavefnum sé ekki svona hatrömm út í fjölmiðla og einstaklinga sem starfa á fjölmiðlum að einhverju leiti vegna þess að hér er nýr miðill - ekki fjömiðill - frekar margmiðill eða sammiðill - og það eins og þessi nýi miðill sé að máta sig við þá miðla sem fyrir eru - og það er kannski persónugert í gagnrýni á þætti og einstaklinga sem eru í hinum hefðbundnu fjölmiðlum, sérstaklega dagblöðum og sjónvarpi.

Innlegg á málverjum týnast í málskóginum mikla og þess vegna setti ég öll mín innlegg á sérstaka síðu svo ég hefði yfirsýn yfir hvar ég hefði tjáð mig og hvað ég hefði sagt.

Nafnlaus uppreisn

Ég startaði umræðu rétt áðan um nafnlausu uppreisnina á Málverjunum. En nú er ég að fara upp í sveit og það verður gaman að sjá þegar ég kem aftur hvort þessir grímuklæddu ofurnotendur sitji þegjandi undir svona ádrepu eins og þeir fengu í viðhorfi Morgunblaðsins í dag.

Að hleypa heimdraganum

Núna í kvöld þegar sjónvarpið íslenska sýndi frá stefnumótunarumræðu á Alþingi þó hringdi í mig sænskur femínisti sem er að rannsaka eitthvað sem hún kallar "feminist media critics" og spjallaði við mig í hálftíma. Ég sagði henni náttúrulega frá öllu sem við værum að gera í Femínistafélaginu en ég er búin að setja upp enska síðu þar. Svo sagði ég henni frá baráttu minni við pressuna og ýmsa fjölmiðla síðasta árið, baráttu sem byrjaði þegar ég var í rimmu við forustumenn Stúdentablaðsins fyrir ári síðan og þar sem ég fékk ekki að skrifa í Stúdentablaðið þá héld ég uppi linnulausu málþófi á blogginu. Svo hef ég upp á síðkastið mest verið að rövla um Kastljósið og fleiri sjónvarpsþætti og fréttatengt efni enda finnst mér ástandið vera sérlega slæmt þar. Hingað til hef ég ekki orðið vör við annað en svona barátta virki alveg og þetta er tilraun í að sjá hvort að einstaklingar fái einhverju áorkað með að tjá sig í tíma og ótíma á netmiðlum.

En þetta er stór dagur hjá Femínistafélaginu vegna þess að í kvöld var fyrsti fundur félagsins á erlendri grund. Ég var að fá bréf frá Erlu í Kaupmannahöfn, það mættu um 35 á femínistafundinn sem var í Jónshúsi í kvöld og sum komu alla leið frá Svíþjóð bara fyrir þennan fund. Ég er búin að setja erindi Erlu á vef Femínistafélagsins. Það var einhver von um betri tíma í vændum að vita að framtak okkar í Femínistafélaginu hefur núna sprota í Kaupmannahöfn og vekur athygli líka í útlöndum.

Grey strákarnir í Pepsíkippuframboðinu

.Ég get bara ekki annað en vorkennt strákunum þarna í Heimdalli í þessum Bolla-Atla slag. Þetta er svona kosning og kosningaaðdragandi þar sem allir tapa. Og kannski er stærsta hrapið í tiltrú fólks á að í þessu félagi sé unnið af heiðaleika og réttsýni. Ásakanir og brigsl ganga nú á víxl. Ef ég skil málið rétt þá var heiftarleg atkvæðasmölun rétt fyrir kosningar ástæðan, sitjandi stjórn tók ekki gildar nýskráningar og önnur fylkingin dró sig þá til baka í fússi. Allir svekktir. Nú veit ég ekki hvernig vanalega er staðið að kosningum í þessari ungliðahreyfingu en þær sögur sem núna eru sagðar eru hreint út sagt óhugnanlegar.

Svei mér þá ef þetta er ekki verra en prófkjör Sjálfstæðismanna í Norðvestur-kjördæmi í vor sem var gerð góð skil í Deiglupistli Andra Óttarssonar Ranglætið sigrar. Um það mál segir Andri:
"Þetta þýðir að eitt mesta kosningasvindl sem vitað er um í sögu lýðveldisins er nú lokið með fullkomnum sigri óréttlætisins. Þeir sem höfðu rangt við komust upp með það og þeir sem reyndu að spyrna við fótum og upplýsa misferlið voru sendir til Washington.
Rétt er að gera sér grein fyrir því að við erum ekki að tala um neitt smávægilegt kosningasvindl einstakra manna heldur stórfellt kosningamisferli sem einræðisherrar í harðræðisríkjum hefðu verið fullsæmdir af. Það er ljóst að hópur manna á Akranesi og nágrenni fór um bæinn eins og eldur í sinu með kjörkassa og kjörgögn. Farið var heim til fólks, á vinnustaði, í skip, á rúntinn og á alla mögulega og ómögulega staði með kjörgögn til að láta fólk kjósa. Til dæmis má nefna að samkvæmt heimildum sem pistlahöfundur hefur ástæðu til að treysta þá var kjörkassi staðsettur við hliðina á lottóvél í sjoppu á Akranesi og fólki boðið upp á að kjósa sína menn á meðan þeir fylltu út lottóseðilinn! "

Ég er að spá í hvort að þeir sem börðust núna í Heimdalli hafi ef til vill tamið sér vinnubrögð sem af þeim toga sem Andri lýsir og ég hef áhyggjur af þvi af fólk sem starfar í ungliðahreyfingum stjórnmálaflokka vinnur ekki á lýðræðislegan og heiðvirðan hátt. Ég vissi ekki að ástandið væri svona slæmt og kannski er þetta ekki rétt sem málverjinn Helgafell segir
staðreyndirnar í málinu. Hann segir um liðið sem dró framboð sitt til baka (deigluliðið):

"Þau blekktu fjölda framhaldsskólakrakka til að skrifa undir plagg sem bar yfirskriftina Stuðningsyfirlýsing vð Heimdall. Á þessu skráningarformi var fólki gefinn kostur á að haka við innskráningu í "fl." og úr "fl." Svona plagg getur ekki verið löglegt skráningarform á nokkurn hátt og það vissu Bolla/deiglufólkið og því var þeim blöðum ekki skilað inn. Heldur var brugðið á það ráð að slá inn þessi nöfn mánudag nokkrum klukkustundum áður en frestur átti að vera úti um nýskráningar. .........Hringt er í fólk og því tjáð að það hafi verið skráð í Sjálfstæðisflokkinn og því geti það allt eins mætt og kosið fyrir vinagreiða. 15-16 ára krökkum boðin kippa af 2lítra Pepsi fyrir skráningu og mætingu á aðalfundinn...."

Það taka nokkrir til máls á málefnunum og verja þetta, segja að svona vinnubrögð hafi lengi viðgengist í Heimdallarkosningum, það segir enginn að þetta sé rangt. Það er eitthvað að