(Ekki) Með skáldum
Það verður kynning og formleg opnun í kvöld kl. 20.00 á ljóð.is en þar á gestur og gangandi að geta hent inn ljóðum og ég var einmitt að prófa það áðan. Skráðu mig inn og fékk notendanafn og lykilorð og eigið heimasvæði þar sem ég gat skrifað inn ljóð. Ég gerði það. Svo ýtti ég á búið og allt hvarf. Samt hef ég ekki sest á skáldabekk enn og ljóðið mitt kemur ekki fram. Mig grunar að það sé út af einhvers konar ritskoðun á ljóðum, það var einhver ummæli um að aðstandendur vefsins þyrftu að samþykkja ljóð til birtingar. Mér finnst þetta svolítið eitrað, sé ekki tilganginn með setja aukagirðingar og þröskulda, sniðugra væri að ljóðin birtust strax og einhver fengi þau í póst og gæti litið yfir hvort þar væri svo mikill ósómi að það mætti alls ekki birtast á Interneti. En ég æstist svo mikið í birtingarþörf minni á ljóðinu sem fékk ekki að birtast strax á ljóð.is og sem ég orti fyrir nokkrum árum og tileinka Rimahverfinu og norðlensku stórskáldi að ég birti þar bara hér á mínum vefleiðara strax því þar ræð ég ein allri ritskoðun. Líka svo viðeigandi því að einmitt núna er ég að horfa út um gluggann á loðnuskip brenna í Reykjavíkurhöfn og þar er allt tiltækt slökkvilið borgarinnar núna.
Steinolíustrákurinn
Þegar borgin rumskar
læðist Steinolíustrákurinn
inn í grátómu húsin.
Tifar á strengjasteypunni
og safnar sprekum í eldinn.
Þegar borgin sprettur á fætur
með sírenuvæli, hrópum og skarkala
og gráir bólstrar teygja sig til himins
þá veit hann
að þeir njóta eldanna best
sem kveikja þá.
Viðbót: Var að sjá á mbl.is að loðnuskipið sem brann heitir Eldborg. Því til heiðurs og í tilefni þess að ég hef hér birt í fyrsta skipti ljóð opinberlega þá breyti ég hér með nafninu á ljóðinu, það heitir ekki Steinolíustrákurinn heldur heitir það hér eftir Eldborg.
Svo segir í
Sá þetta sniðuga flugtæki á cnn.com, heitir
Hvar og hvernig finnur fólk annað fólk? Vini, elskendur, félaga. Flestir eignast vini og elskendur í gegnum það umhverfi sem þeir ferðast mest í. Æskufélagar eru leikfélagar úr næsta nágrenni og vinirnir koma úr hópi skólafélaga, vinnufélaga og fólks sem hefur náð saman gegnum sameiginleg áhugamál. Ástvinir finna hvern annan á sömu stöðum en líka gegnum að fara á staði þar sem það liggur í loftinu að fólk í makaleit sækir, svona höslmarkaði hvort sem það er á irki eða miðbæjardjammi. Það eru mismunandi siðir eftir menningu hvar fólk ber niður í leit að einhverjum líklegum, ég var einu sinni að heimsækja Vestur-Íslendinga í Kaliforníu og var að segja þeim frá ættingjum heima á Íslandi, þar á meðal nokkrum myndarlegum ungum mönnum sem hefðu ekki fest ráð sitt og það væri illt í efni því þeir væru ekkert að djamma og kynntust þar að leiðandi engum stúlkum. Vestur-Íslendingurinn leit skilningsvana og undrandi á mig og sagði: "Hva - því fara þeir ekki í kirkju?".

Doc Searl skrifaði í gær um
Það er sagt að tvo verkfæri séu að breyta því hvernig við notum vefinn og það eru leitarvélin google og svo vefannálaverkfæri eins og blogger o.fl. Google leitarvélin er eins og framlenging á skammtímaminni okkar og hún er meira, hún er minni allra sem hafa notað vélina og hún vex og dafnar og lærir eftir því sem fleiri nota hana. Vefannálarnir eru líka framlenging á minninu og svona sameiginleg hugsun. Google og blogg eru þannig með í að búa til ALMENNING (shared space) á Netinu eða eitthvað sameiginlegt svæði þar sem margir hugsa saman í.
Ég held að það sé einhvers konar eðlishvöt hjá manneskjunni að líma sig við aðrar manneskjur, ég er ekki einu sinni viss um að það sé skynsamlegt að skilgreina lífveruna manneskju sem einstakling, frekar en skoða